NL
Voor Stéphanie Leblon is een beeld nooit definitief. Haar werken ontstaan uit een voortdurend proces van schilderen, knippen, verzamelen en opnieuw samenstellen. Fragmenten van eerdere werken keren terug in nieuwe composities, waardoor verleden en heden zich met elkaar vermengen.

Natuur vormt daarbij een belangrijke inspiratiebron. Bladeren, bloemen, takken en organische patronen duiken regelmatig op, maar zelden als herkenbare voorstellingen. Ze verschijnen als sporen, herinneringen of indrukken die zich voortdurend herschikken. De kleurrijke vormen lijken over het beeldvlak te bewegen, elkaar te overlappen en opnieuw te verdwijnen.

Leblon behandelt haar beelden zoals de natuur zelf: als iets dat voortdurend groeit, verandert en zich vernieuwt. Haar werken balanceren tussen abstractie en herkenning en nodigen uit tot een trage manier van kijken, waarin steeds nieuwe verbanden en betekenissen zichtbaar worden.

EN
For Stéphanie Leblon, an image is never final. Her works emerge through a continuous process of painting, cutting, collecting, and reassembling. Fragments of earlier works reappear within new compositions, allowing past and present to coexist within the same image.

Nature is an important source of inspiration throughout her practice. Leaves, flowers, branches, and organic patterns frequently surface, though rarely as direct representations. Instead, they appear as traces, memories, or impressions that continuously shift and reorganise themselves. Colourful forms drift across the surface, overlap, disappear, and return in new configurations.

Leblon treats images much like nature itself: as something constantly growing, changing, and renewing. Balancing between abstraction and recognition, her works invite a slower way of looking, one in which new connections and meanings continue to emerge over time.

Courtesy: Rik Rosseels Gallery