NL
Marinda Vandenheede geeft afgedankte materialen, objecten en beelden een nieuw leven. Haar werk ontstaat vanuit een fascinatie voor de sporen die tijd nalaat: verweerde oppervlakken, vergeten voorwerpen, beschadigde boeken en fragiele resten die hun oorspronkelijke functie verloren hebben. Wat achterblijft, wordt door haar zorgvuldig verzameld, gecombineerd en opnieuw betekenis gegeven.

De presentatie brengt verschillende aspecten van haar praktijk samen. Oude boekpagina's vormen de drager voor verfijnde tekeningen waarin organische structuren zich vermengen met architecturale lijnen en herinneringen aan landschappen of groeiprocessen. Elders verschijnen objecten die geladen zijn met symboliek: een wijwatervat gevuld met spelden, een cirkel van gebroken eierschalen, elementen die verwijzen naar kwetsbaarheid, bescherming, rituelen en de cycli van leven en verval.

De historische ruimte speelt daarbij een actieve rol. Barsten in de muren, verweerde bakstenen en sporen van gebruik worden geen achtergrond, maar onderdeel van het werk. Vandenheede creëert geen afgesloten objecten, maar subtiele constellaties waarin materialen, geschiedenis en herinnering met elkaar verweven raken. Zo ontstaan verstilde beelden die uitnodigen om stil te staan bij de schoonheid van het vergankelijke en de verborgen verhalen die in materialen besloten liggen.

EN
Marinda Vandenheede gives discarded materials, objects, and images a second life. Her work is rooted in a fascination with the traces left by time: weathered surfaces, forgotten objects, damaged books, and fragile remnants that have outlived their original purpose. What remains is carefully collected, reassembled, and transformed into new narratives.

The presentation brings together several aspects of her practice. A series of delicate drawings unfolds across aged book pages, where organic structures intertwine with architectural lines and evoke memories of landscapes, growth, and transformation. Elsewhere, symbolic objects appear throughout the space: a holy water font filled with pins, a circle of broken eggshells, elements that speak of vulnerability, protection, ritual, and the cyclical nature of life and decay.

The historic setting becomes an active part of the work. Cracked walls, worn brickwork, and traces of past use are not treated as a backdrop but as collaborators within the installation. Rather than creating isolated objects, Vandenheede constructs subtle constellations in which material, history, and memory become intertwined. The result is a body of work that invites reflection on impermanence and reveals the quiet beauty hidden within things that have been worn, abandoned, or forgotten.