NL
Leen Van Tichelen vertaalt haar ervaring van de werkelijkheid naar een beeldtaal waarin fragiliteit en gewicht voortdurend met elkaar in dialoog gaan. Met materialen als papier, textiel, hout, beton en gips bouwt zij composities op die ontstaan door een repetitief proces van toevoegen, wegnemen, stapelen en verbinden.

De getoonde collages bestaan uit stroken stof en textiel die samenkomen in abstracte, verticale structuren. Hoewel ze geen directe voorstelling vormen, roepen ze associaties op met rietkragen, boomstammen, vegetatie of landschappen. De verschillende materialen behouden hun eigen textuur en geschiedenis, waardoor elk werk balanceert tussen constructie en kwetsbaarheid.

In de verstilde context van de oude hoeve krijgen de werken iets tegelijk architecturaals en organisch. Ze lijken zowel opgebouwd als gegroeid, alsof ze zich bevinden tussen herinnering, landschap en materie. Zoals in haar bredere praktijk gaat het niet om een beeld dat zich onmiddellijk prijsgeeft, maar om een werk dat zich langzaam ontvouwt naarmate de blik langer blijft rusten.

EN
Leen Van Tichelen translates her experience of reality into a visual language in which fragility and weight exist in constant dialogue. Working with materials such as paper, textile, wood, concrete, and plaster, she builds compositions through a repetitive process of adding, removing, stacking, and connecting.

The collages presented here consist of strips of fabric and textile assembled into abstract, vertical structures. While they avoid direct representation, they evoke associations with reeds, tree trunks, vegetation, and landscapes. Each material retains its own texture and history, allowing the works to balance between construction and vulnerability.

Within the quiet setting of the former farm buildings, the compositions acquire a presence that feels both architectural and organic. They appear at once built and grown, suspended somewhere between memory, landscape, and matter. As throughout Van Tichelen’s practice, the works do not reveal themselves at a single glance, but gradually unfold as the viewer spends time with them.

Courtesy: Settantotto