NL
Een bronzen bijenkorf die als bel kan luiden. Een honingraat gebouwd door bijen zelf. Een kubus die balanceert op een bol. De werken van Kris Martin vertrekken vaak vanuit eenvoudige, herkenbare beelden die verwijzen naar grotere ideeën over tijd, vergankelijkheid en de menselijke conditie.

In Last Call wordt een traditionele bijenkorf omgevormd tot een functionele bronzen bel. De titel verwijst naar een laatste waarschuwing. Zonder bijen is bestuiving onmogelijk en komt een groot deel van het natuurlijke ecosysteem onder druk te staan. Door de korf letterlijk te laten luiden, transformeert Martin een symbool van leven en vruchtbaarheid tot een alarmsignaal over de kwetsbaarheid van de natuur.

Met Lost Wax verwijst Martin naar de verlorenwasmethode, de eeuwenoude techniek waarmee bronzen sculpturen worden gegoten. Historisch speelde bijenwas daarin een cruciale rol. Voor dit werk liet Martin de creatie volledig over aan de bijen zelf. De honingraat werd niet gevormd door de hand van de kunstenaar, maar door de insecten waarvan de was eeuwenlang onmisbaar was voor het ontstaan van bronssculptuur. Opmerkelijk is dat de bijen ook buiten het voorziene kader verder bouwden, alsof ze aantonen dat natuur zich niet laat beperken door menselijke grenzen.

Good Luck verwijst naar de Stein des guten Glücks, het abstracte monument dat Johann Wolfgang von Goethe in 1777 liet oprichten in zijn tuin in Weimar. Het monument bestaat uit een kubus met daarop een bol en symboliseert het evenwicht tussen menselijke wil en het onvoorspelbare lot. Martin keert deze verhouding om: de kubus rust niet langer stevig op de grond, maar balanceert op de bol. Door deze eenvoudige omkering verandert ook de betekenis van het beeld. Stabiliteit maakt plaats voor onzekerheid, orde voor instabiliteit. Het werk suggereert een wereld waarin vaste structuren niet langer vanzelfsprekend zijn en waarin evenwicht voortdurend opnieuw moet worden gezocht.

EN
A bronze beehive that functions as a bell. A honeycomb built by bees themselves. A cube balancing on a sphere. Kris Martin’s works often begin with simple, recognisable images that point toward larger ideas about time, transience, and the human condition.

In Last Call, a traditional beehive is transformed into a functional bronze bell. The title refers to a final warning. Without bees, pollination becomes impossible and a large part of the natural ecosystem is placed at risk. By allowing the hive to literally ring, Martin transforms a symbol of life and fertility into an alarm signal, drawing attention to the fragility of nature.

With Lost Wax, Martin refers to the lost-wax casting process, the ancient technique used to create bronze sculptures. Historically, beeswax played a crucial role in this method. For this work, Martin surrendered the act of creation entirely to the bees themselves. The honeycomb was not shaped by the artist’s hand, but by the very insects whose wax was indispensable to bronze casting for centuries. Remarkably, the bees continued building beyond the boundaries of the frame, as if demonstrating that nature cannot be confined by human-made limits.

Good Luck refers to the Stein des guten Glücks, the abstract monument that Johann Wolfgang von Goethe erected in his garden in Weimar in 1777. Consisting of a cube topped by a sphere, the monument symbolises the balance between human will and the unpredictability of fate. Martin reverses this relationship: the cube no longer stands firmly on the ground but balances precariously on the sphere. Through this simple inversion, the meaning of the image changes completely. Stability gives way to uncertainty, order to instability. The work suggests a world in which fixed structures can no longer be taken for granted and where balance must constantly be renegotiated.

Courtesy: Guy Pieters Gallery