NL
Een bronzen Christus kronkelt door de stam van een levende boom. Het beeld is onmiddellijk herkenbaar, maar de traditionele voorstelling van de kruisiging wordt hier volledig hertekend. De figuur lijkt niet op de boom bevestigd, maar erdoor opgeslokt. Stam en lichaam draaien om elkaar heen alsof ze deel uitmaken van hetzelfde groeiproces.

Dergelijke onverwachte confrontaties staan centraal in het oeuvre van Wim Delvoye. Al decennialang onderzoekt hij hoe vertrouwde symbolen, tradities en culturele iconen van betekenis veranderen wanneer ze in een nieuwe context worden geplaatst. Zijn werk combineert technische verfijning met een scherp gevoel voor paradox en weet vaak tegelijk te fascineren en te ontregelen.

In dit werk botsen twee tijdsschalen op elkaar. Het brons probeert een lichaam voor eeuwig vast te leggen, terwijl de boom blijft groeien, veranderen en zijn omgeving naar zich toe trekt. Wat normaal een symbool van standvastigheid en geloof is, wordt onderworpen aan de onvoorspelbare krachten van de natuur. Zo ontstaat een sculptuur waarin controle en toeval, cultuur en natuur, vergankelijkheid en duurzaamheid met elkaar verstrengeld raken.

EN
A bronze Christ twists through the trunk of a living tree. The image is immediately recognisable, yet the traditional representation of the crucifixion is completely transformed. Rather than being attached to the tree, the figure appears to be absorbed by it. Trunk and body spiral around one another as if they were part of the same process of growth.

Such unexpected collisions lie at the heart of Wim Delvoye’s practice. For decades, he has explored how familiar symbols, traditions, and cultural icons change meaning when placed in unfamiliar contexts. His work combines technical refinement with a sharp sense of paradox, often managing to be both captivating and unsettling at the same time.

In this sculpture, two different timescales collide. The bronze attempts to preserve a body forever, while the tree continues to grow, change, and reshape its surroundings. What is usually a symbol of permanence and faith becomes subject to the unpredictable forces of nature. The result is a work in which control and chance, culture and nature, transience and endurance become inseparably intertwined.