NL
Vincent Barré (Vierzon, 1948) volgde oorspronkelijk een opleiding architectuur voordat hij zich begin jaren tachtig volledig op de beeldhouwkunst richtte. Die architecturale manier van denken blijft zichtbaar in zijn werk. Barré bouwt zijn sculpturen niet op vanuit massa, maar vanuit ruimte, verhouding en evenwicht. Met een opmerkelijke soberheid ontwikkelde hij een beeldtaal waarin enkele eenvoudige ingrepen volstaan om een complexe aanwezigheid op te roepen. Naast zijn sculpturale praktijk is hij ook filmmaker en jarenlang docent geweest aan de École des Beaux-Arts in Parijs.

De werken op OAF26 zijn opgebouwd uit geplooide en gesneden stalen platen. Twee of meer vlakken ontmoeten elkaar in een precair evenwicht en vormen open constructies die voortdurend lijken te kantelen, draaien of zich oprichten. Vanuit bepaalde standpunten ogen ze als architecturale fragmenten, vanuit andere als menselijke silhouetten of figuren in beweging. De sculpturen blijven bewust ongrijpbaar: ze suggereren meer dan ze tonen.

Barré werkt met een uitzonderlijke economie van middelen. Een beperkte reeks sneden, plooien en verbindingen volstaat om een sculptuur te laten ontstaan. Daarbij is de ruimte rondom het werk even belangrijk als het staal zelf. Zijn beelden vullen de omgeving niet, maar activeren haar, waardoor vorm en leegte samen één sculptuur worden.

EN
Vincent Barré (Vierzon, 1948) originally trained as an architect before dedicating himself fully to sculpture in the early 1980s. That architectural way of thinking remains evident throughout his work. Rather than building his sculptures through mass and volume, Barré works with space, proportion, and balance. With remarkable restraint, he has developed a visual language in which a few simple interventions are enough to create a complex presence. Alongside his sculptural practice, he is also a filmmaker and taught for many years at the École des Beaux-Arts in Paris.

The works presented at OAF26 are constructed from folded and cut steel plates. Two or more planes meet in a precarious balance, forming open structures that appear to tilt, turn, or rise into position. From certain viewpoints they resemble architectural fragments; from others, human silhouettes or figures caught in motion. The sculptures remain deliberately elusive, suggesting more than they reveal.

Barré works with an exceptional economy of means. A limited vocabulary of cuts, folds, and connections is enough to generate a sculpture. The surrounding space is as important as the steel itself. Rather than occupying their environment, his works activate it, allowing form and emptiness to become inseparable parts of the same sculpture.