NL
Een stalen structuur rijst op als een vreemd architecturaal skelet. Toch is de vorm niet afkomstig uit de bouwkunst, maar uit de oceaan. Voor dit werk liet Toon Jans zich inspireren door de constructies waarop koraalriffen wereldwijd worden gekweekt en hersteld.

Ecologie en natuurbehoud vormen een rode draad door Jans' praktijk. Zijn werk vertrekt vaak vanuit de relatie tussen mens en omgeving, en de groeiende afstand die tussen beide lijkt te zijn ontstaan. Vooral de onderwaterwereld speelt daarin een belangrijke rol. Hoewel water het grootste deel van onze planeet bedekt, blijft het voor velen een onbekende en bijna abstracte werkelijkheid.

De sculptuur verwijst naar de metalen structuren die op de oceaanbodem worden geplaatst om nieuwe koraalgroei mogelijk te maken. Koraal heeft een harde ondergrond nodig om zich te kunnen hechten en ontwikkelen. De menselijke constructie staat daarbij in scherp contrast met de natuurlijke omgeving die ze ondersteunt. Het werk maakt zichtbaar hoe natuur en menselijke tussenkomst steeds vaker met elkaar verweven raken en stelt vragen over onze verantwoordelijkheid binnen die kwetsbare balans.

EN
A steel structure rises like a strange architectural skeleton. Yet its form does not originate from architecture, but from the ocean. For this work, Toon Jans drew inspiration from the structures used around the world to cultivate and restore coral reefs.

Ecology and nature conservation are recurring themes throughout Jans’ practice. His work often explores the relationship between humanity and its environment, and the growing distance that seems to have emerged between the two. The underwater world plays a particularly important role in this reflection. Although water covers most of our planet, it remains an unfamiliar and almost abstract reality for many people.

The sculpture refers to the metal frameworks placed on the ocean floor to support new coral growth. Coral requires a hard surface to which it can attach itself and develop. These distinctly human-made structures stand in sharp contrast to the natural environment they are designed to support. The work highlights the increasingly intertwined relationship between nature and human intervention, while raising questions about our responsibility within this fragile balance.