NL
Nicolas Alquin (Brussel, 1958) groeide op in een kunstenaarsfamilie als zoon van schilder Pierre Alechinsky, maar bouwde een volledig eigen sculpturale praktijk uit. Al meer dan veertig jaar werkt hij vanuit een diepe fascinatie voor hout, ambacht en archaïsche constructies. Zijn sculpturen ontstaan vaak uit rechtstreeks hakwerk in boomstammen, waarbij nerven, scheuren en de geschiedenis van het materiaal zichtbaar blijven.

Voor OAF26 presenteert Alquin een reeks monumentale bronzen sculpturen die de herinnering aan hout blijven dragen. Balken, verbindingen en ruwe volumes worden samengebracht tot figuren en constructies die tegelijk krachtig en kwetsbaar ogen. Een monumentale kruisvorm lijkt onder haar eigen gewicht te vervormen, terwijl een groep van drie figuren zich als een menselijke structuur opricht uit dezelfde vormentaal.

Wat Alquins werk bijzonder maakt, is de spanning tussen stabiliteit en instorting. Zijn sculpturen lijken gebouwd uit pure noodzaak: gestapeld, ondersteund en in evenwicht gehouden. Ze ogen als archeologische vondsten uit een onbekende beschaving, tegelijk eeuwenoud en verrassend actueel.

EN
Nicolas Alquin (Brussels, 1958) grew up in an artistic environment as the son of Pierre Alechinsky, yet developed a sculptural language entirely his own. For more than four decades, his work has been shaped by a fascination with wood, craftsmanship, and archaic forms of construction. Whether working directly in timber or casting his sculptures in bronze, Alquin preserves the traces of carving, allowing the material's history to remain visible.

For OAF26, Alquin presents a group of monumental bronze sculptures that still carry the memory of wood. Beams, joints, and rough-hewn masses are assembled into structures that hover between architecture and the human figure. A monumental cross-like form appears destabilized by its own weight, while a nearby group of figures emerges from the same vocabulary of stacked and interconnected elements.

What makes Alquin's work compelling is its constant tension between stability and collapse. His sculptures feel constructed rather than modeled, as though they have been forced into balance. They evoke archaeological remnants, ritual objects, or fragments of forgotten civilizations without ever settling into a single meaning.

Courtesy: Guy Pieters Gallery